همه لبریز عشق گشتم ز شوق شعر خواندن ها

بیا امشب خرابم کن، تو ای معنای آبادی

ببر ما را به آنجایی که نامند عرش آزادی

ببر ما را به آن سوتر به آن سوی پر از بهتر

نشانم ده بهشتت را ، بهشت پر ز عشقت را

ببر ما را به دنیایی که عشق باشد نشان آخر

وزین از خویش رستن ها، بیابم مرهمی برتر

بخشکانم ، بسوزانم ، تباهم کن از این هستن

بکش در ما به زیبایی ، تو آخر پوششی دیگر

ببر ما را به آنجایی ، که ببینم چشمه ای روشن

در آن چشمه ببینم من به واقع سیرت خود را

که آن سیرت به به من گوید همه اثرار پنهان را

ببین جانم که بی جانم ، نهالی سخت بی بنیانم

اگر خواهی بمانم من ، وگر من رفتنی هستم

به شوق دیدن رویت ، چنین صادق نشستم من

فدای تو بگردم من ، که چون آهنگ خوش نایی

بواقع نیک می آیی ، سر بن بست نادانی

بدیدم من تو را آخر ، در این حال پریشانی

در این واماندگی ها و در این گرداب تنهایی

ندانم جنس تو از چیست ، انسانی یا اهورایی

همی دانم که با تو ، شکوفا گردم از ژرفای گم نامی